Ken je klassiekers: Perspectief

Als Graphic recorder voel je misschien dat je steeds weer vastzit in dezelfde icoontjes. Je wilt iets uitdrukken wat er volgens jou speelt, maar mist de vaardigheid, het zelfvertrouwen of de snelheid om het daadwerkelijk te tekenen. Zoals ik in mijn vorige post heb betoogd, kan dit reden zijn om meer te willen weten over het tekenen zelf. In de komende serie posts zet ik uiteen hoe ik mijn werk maak, en hoe ik daarbij profiteer van een stevige teken-achtergrond.

Een dozige tekening

Een tijd geleden tekende ik live bij een serie presentaties over Datacenters. Er kwamen veel technische termen langs en het ging uiteraard veel over datacenters, servers en computers. Dat zijn dozige dingen. Dat zie je ook terug in de tekening. Er zijn dozen in allerlei posities en verhoudingen.

Toen ik architectuur studeerde heb ik honderden kubussen en dozige gebouwen moeten tekenen. Ik heb moeten leren hoe ik een doos in correct perspectief kan tekenen. Ik construeerde daarvoor een scene met 'verdwijnpunten' en een 'horizon' en gebruikte hulplijnen.

CommScope_30-09_visual-notes_KL.jpg

Ondertussen teken ik niet meer met hulplijnen om te checken of mijn perspectief wel klopt, de doosjes uit de datacenter-tekening doe ik los uit de pols. Het is niet perfect, maar dat hoeft ook niet. Het geeft wel extra effect. Zie bijvoorbeeld de ijsklontjes (midden-onder) waarin een drie-punts-perspectief is toegepast. Het is alsof je van boven naar beneden kijkt. Zo zie je extra diepte. De stand van de doos, dus of je er tegenaan kijkt vanuit het zogenaamd 'kikkerperspectief' of juist een 'vogelvluchtperspectief ' (what's in a name) kunnen je verhaal ondersteunen. Wordt er op iets neergekeken of juist ertegenop? Zie bijvoorbeeld de knielende man, in aanbidding van de datacenter (midden-rechts).

Hard core perspectiefles

Toen ik architectuur ging studeren, ging men er nog vanuit dat het essentieel was om te kunnen tekenen. We kregen dus elke week handtekenles. Daarbij begonnen we met de basis: lijnen trekken. Oefenen met diktes, met soorten pennen, en met een vrij uit de hand getrokken rechte lijn. Een heel vel vol. Het zal je verbazen hoeveel mensen geen strakke lijnen trekken maar het papier 'aaien' uit angst fouten te maken. En een onzekere lijn leidt tot een onzekere tekening.

Maar de lijnen waren slechts de opmaat voor perspectieftekenen. Als toekomstig ontwerper van gebouwen was het nogal belangrijk om natuurlijk ogende gebouwen te kunnen tekenen. Het perspectieftekenen is 'uitgevonden' in de Renaissance en is een nabootsing van hoe je oog de werkelijkheid ziet. Het heeft een wiskundige basis die je even moet snappen. We begonnen met het correct tekenen van kubussen, véél kubussen en bouwden het daarna uit tot rechthoeken, cilinders, kegels en complexe samengestelde vormen.

Perspectiefangst

Dat is wat een architect moet kunnen. Maar als live tekenaar moet je eigenlijk ALLES kunnen tekenen. Gebouwen, transportmiddelen, meubels... Bijna al deze elementen zijn samengestelde vormen van meerdere dozen. En dan komen daar de samengestelde vormen bij van cilinders en kegels. Heb je die nodig? Jazeker. Denk maar aan een kasteeltoren, raket of theepot.

Het kan dan gebeuren dat je wat tijd verliest omdat je niet goed weet hoe je iets moet tekenen. Of dat je het helemaal laat zitten. Dat is zonde. Alles ziet er dan hetzelfde uit, terwijl elke situatie weer anders is. Een bijeenkomst die gaat over innovatie heeft immers andere beeldende thema's dan eentje over natuur.

 

Nu is het natuurlijk niet nodig of wenselijk om álles in 3D te tekenen. Maar zoals boven aangegeven, het geeft veel ruimtelijkheid en betekenis als je het af en toe wél doet.

Tekenbootcamp: Draw till you drop

Dit soort dingen kun je leren in de Tekenbootcamp. Want als je die basis doorhebt, dan weet je waarom de stoel die je tekent er zo raar uitziet.

Dit is de Tekenbootcamp in een notendop: 5 dagdelen lang tekenen tot je erbij neervalt, meters maken dus, maar wel met essentiele technische tekenkennis. De begeleiding is intensief, met maximaal 10 deelnemers op 2 begeleiders. Hélène Aarts, universitair docent handtekenen aan de TU Eindhoven, neemt het theoretische gedeelte van de Bootcamp voor haar rekening.

 

De Tekenbootcamp is, kortom, een unieke kans om kennis te maken met theorie en oefeningen waar studenten ontwerp normaal weken over doen.

Wil je er meer over weten? Bekijk dan het event. Misschien zien we je ook terug op 4&5 november in Amsterdam!