Vliegangst

Je hebt, misschien laat, misschien schoorvoetend, maar tóch, voor jezelf bepaald dat klimaatverandering de grootste uitdaging van deze tijd is, misschien wel de grootste uitdaging die de mensheid ooit het hoofd heeft moeten bieden. Je zet je in. Je schroeft overal ledlampen in, wordt veganist en loopt tijdens demonstraties naast hippies* waar je vroeger niet mee dood gevonden wilde worden. Maar ja, alles voor de goede zaak, toch? 

En dan is er ineens Brussel. 

Je kan het niet ontkennen: het is verrekte eng. Omdát het dichtbij is. Pakistan, verschrikkelijk, nog veel erger zelfs, maar daar kom je nooit. Zo werkt onze psyche. Net zoals de onzichtbare en verre dreiging van CO2 abstract blijft. We reageren op concrete zaken, die ons meteen raken. Zaventem, daar ben je wel eens geweest. Wat als... 

Als er iets is dat een goede Return on Investment heeft, dan is het wel terreur. Een paar speldenprikken en de samenleving is ontwricht. We zijn bang. Zéker als we het vliegtuig instappen. Ik had dat ook, vorig jaar, na Parijs (ik vlieg niet zo vaak, vandaar).

Angst. Gevoelens héb je, het heeft een averechts effect om ze te ontkennen. En al helemáál als anderen je vertellen dat je niet bang mag zijn. Dat 'de terroristen zo winnen'. Niemand heeft het recht om jouw gevoel te bagatalliseren.

Maar die anderen hebben wel een punt. Angstmaatregeleen zijn een beetje zoals Monsanto's Roundup: het doodt onkruid maar ook al het andere. Hoop en creativiteit bijvoorbeeld (man, daar kan ik over meepraten!). En laat creativiteit en hoop nou net zijn wat we zo hard nodig hebben. 

Geradicaliseerd, maar dan op een goede manier

Een van de dingen die ik heb ervaren afgelopen jaren, sinds ik actief deel ben geworden op het onderwerp van klimaatverandering en duurzaamheid, is dat angst minder vat op me heeft gekregen. Het is zelfs bijna geheel verdampt. Ik leefde in angst. Niet angst voor terroristen, maar een veel abstracter soort angst, veel onzinniger, contraproductiever en verlammender: faalangst.

Die faalangst bereikte haar hoogtepunt in 2012 en 2013 toen ik mijn baan verloor voor de tweede keer tijdens de crisis en het probeerde te maken als zelfstandig ondernemer. Ondernemen bleek geen aangeboren talent (zoals tekenen dat wel is :)). Donkere tijden waren dat, waarin de angst mij klein hield. Een beetje zoals de angst onze samenleving nu klein probeert te houden.

Het overwinnen van angst is een kantelpunt in mijn leven en daar kan ik veel over vertellen (en tekenen**). Waar het hier om gaat is dat ik toen aan den lijve heb ervaren wat één van de belangrijkste tegengiffen voor angst is: verbondenheid.

Als je je onderdeel voelt van iets groters, iets belangrijks, als je weet dat er zóveel anderen bezig zijn met een betere wereld, op allerlei manieren, als ondernemer, activist, burger met initatief, kunstenaar, schrijver, politicus, enzovoort, als je jezelf ziet als slechts één stip in een rijk web van geweldige, mooie, creatieve mensen, die je persoonlijk of zelfs maar vaag kent, dan zie je terreur voor wat het werkelijk is: een uitzondering.

Dat noem ik mijn eigen 'radicalisering'. Ik ben geradicaliseerd, maar dan richting verbondenheid. 
En dat voelt héél lekker, kan ik je vertellen...

Wie wil dat nou niet?

Eén van de dingen die ik ben gaan doen is onderdeel worden van de Nederlandse Klimaatbeweging. De Klimaatbgeweging is een samenraapsel van honderden mensen uit allerlei delen van de samenleving die iets doen of willen doen tegen klimaatverandering en vóór een mooiere, slimmere wereld. Bekijk hieronder de video die Maria Kolossa van We Love Earth heeft gemaakt, over de weekenden die zij organiseren.

Ik ben er weer bij, dit weekend. Bijtanken in verbondenheid. Tegengif slikken tegen angst. 
Misschien zie ik je de volgende keer daar.

 

*OK, dat geldt niet voor mij. Ik ben zelf best een hippie :) En ik houd van jullie, mijn 'klimaatjes'!

**zie bv. mijn sollicitatiestrip waarin ik afrekende met sollicitatieangst!)


Beelden gebruiken: dat mag!

Je bent vrij om bovenstaande tekeningen niet-commercieel te gebruiken, en alleen online, zolang je mijn beelden niet aantast (tekst, kleur en handtekening aanpassen) en mij noemt met link naar deze website (Anabella Meijer - www.kanai.nl) of mentiont via twitter met @Anabella_Kanai.