50 shades of green

Nou heb ik een vorige post willen laten zien dat, ondanks de initiele moeite,  het onwijs aanstekelijk en inspirerend kan zijn om je met klimaatverandering bezig te houden. En toch. Je inzetten voor het klimaat is alles behalve makkelijk. Niet alleen omdat het an sich veel werk is (wat mág ik nog eigenlijk??) maar ook door de sociale consequenties die eraan kleven. Ineens is het alsof er een spotlight op je gericht is. Alles aan je gedrag wordt door anderen op de korrel genomen (meer daarover in een volgende blog).

Maar alsof het niet erg genoeg is, krijg je binnen groep 'gelijkgestemden' ook nog eens te maken met een soort Droste-schuld-effect. Laten we het een masochistische 50 Tinten Groen noemen.

Als je onderling loopt te mieren over details, geef je anderen de kans om achter je rug om met andere, ehem, 'oplossingen' te komen....

Daar komt bij, dat klimaatverandering een 'Wicked Problem' is, wat een Engels woord is voor verschrikkelijk moeilijk probleem waar geen simpele antwoorden voor zijn. Een gevaarlijk probleem ook, omdat sommige vermeende oplossingen kunnen het probleem nog wel eens erger maken (denk aan bio-brandstoffen).

In onze hypercomplexe en interconnected samenlevingen is de vinger op de zere plek niet zo snel te leggen. Heeft de ene studie net een richting van handelen aangetoond (windmolens, groene energie, yay!), komt de volgende om dat te 'debunken' (Ja maar, in de gehele levenscyclus, energie productie, bla bla...). *Zucht*

Ook als er géén petrochemische industrie met duister gelobby bij betrokken is blijft het werkelijk kennen van de complexe realiteit ontzettend moeilijk...

Gebrek aan simpele antwoorden betekent dat er geen eenvoudige (of minder eenvoudige) lifestyle keuzes zijn, zoals veganisme of zelfverbouwde-bio-groente eten, waar we ons aan kunnen vastklampen. Maar dat hoeft ons niet te weerhouden om te handelen! Wie alleen zou handelen als hij de uitkomst zeker kon voorspellen, zou nooit tot een scheppende activiteit komen. Creativiteit vergt trial and error, je vergissen, op je bek gaan, dat erkennen en koers wijzigen. In de kunst, maar net zo goed in het leven.

Echter, waar helemáál niemand geinspireerd van raakt is iemand die zich verheven voelt boven anderen.

Dus, zullen we er eens mee stoppen, met dat vingertje wijzen? 
En zullen we in plaats daarvan vieren wat er wél allemaal al gebeurt?


Beelden gebruiken: dat mag!

Je bent vrij om bovenstaande tekeningen niet-commercieel te gebruiken, en alleen online, zolang je mijn beelden niet aantast (tekst, kleur en handtekening aanpassen) en mij noemt met link naar deze website (Anabella Meijer - www.kanai.nl) of mentiont via twitter met @Anabella_Kanai.