Transducer

#kanaitekent: a day in the life 

Als je voor je geld op muren tekent, kom je op allerlei plekken. Van bestuurskamer tot congres, van brainstorm tot lezing. En je komt met een geweldige rijkdom aan onderwerpen in aanraking: van stedebouw tot energietransitie, biomimicry en - zoals vorige week - Tangible Embedded en Embodied Interfaces. Wattes? Een verslag.

http://www.tei-conf.org/16/

Make it fly

Op het snijvlak van computerscience, kunst en industrieel ontwerpen gebeurt er ontzettend veel. Drie dagen lang hoorde ik papers aan varierend van onderzoek naar mogelijkheden met vervormbare mobieltjes (WOW!) tot de sociale implicaties van een 'shapechanging device' in je broekzak (is that your new phone or are you happy to see me?). 

Vermakelijk en opwindend was de opening keynote door Takeo Igarashi. Een tengere jonge man met een droog gevoel voor humor die zijn wereldvermaarde onderzoek presenteerde, een onderzoek dat de interfaces van 3D computerprogramma's zoals Maya of Autocad reduceert tot onnodig zware en trage hieroglieven. Want wat te denken van een intuitief ogend programma om papieren vliegtuigjes te bouwen, inclusief de knop 'make it fly'? Ontwerp je eigen gekke vliegtuigje, in welke vorm dan ook, en de ingebouwde natuurkundige wetten zorgen ervoor dat je ontwerp wordt aangepast tot het kan vliegen...

Transducer maakt instantane visuele interfaces..

Drie dagen intensief papers tekenen voor hele slimme mensen, best intimiderend. En ook nog prominent op het podium voor 300 mensen.....Maar wát waren ze er blij mee. "Goh, dat je dat volhoudt, intensief luisteren, dat doen wij je niet eens na!". En: "Na zo'n dag kom je de zaal uit en denk je: wat heb ik nou eigenlijk allemaal gehoord, en dan zie je de tekening en je weet het meteen weer!" Veel paper indieners postten trots de tekening van hun papers op Twitter. 

Aan het eind besprak ik de rol van de tekening als een 'tangible interface' of 'mnemonic device': het zien van de tekening triggert je geheugen en activeert het verhaal. In een ander gesprek bij het diner kwam de term 'transducer' naar voren: een apparaat dat energie omzet van de ene vorm in de andere. De professor in kwestie vond het een passende beschrijving van het werk dat ik doe. Wauw, Kanai als 'transducer'....dat klinkt toch hipper dan 'visueel tolk'.

Kleur als codering en organiserend element

Voor de drie dagen had ik een kleurencodering bedacht: elke dag een andere kleur. Verder had ik vier kleuren gekozen per keer: twee contrasterende paren, een donker en een licht. Hiermee kon ik veel combinaties maken wat de verder saaie composite prettig afwisselend  maakte. Maar de kleuren helpen ook om thema's te ordenen: denkwolkjes in dezelfde kleur horen duidelijk bij een figuur en pal naast elkaar gelegen tekeningen kunnen tóch helder als behorend bij een ander onderwerp worden gelezen.

In totaal heb ik 9 vellen geproduceerd en ik kan tevreden concluderen dat het tot mijn beste werk tot nu toe behoort. Drie dagen achter elkaar beulen doet ook wat met je hersens: aan het einde vloeide zowel het kleurgebruik als de inhoud van mij handen. 

Een inspirerende klus, met als extra voordeel dat ik tegenwoordig wat realitischer kijk naar Daan Roosegaarde...en weer een gezonde waardering heb voor wetenschappelijk onderzoek!

visueel-verslag_KANAI_TEI16