Aan het werk in de klimaattuin

Ik wil graag over allerlei dingen tekenen, maar er is één (of twee) ding(en) waarvan ik voel dat ze nu meteen even aangekaart moeten worden. De olifant in de kamer zeg maar. Dat zijn de onvermijdelijke vragen:

-Hoezo weet jij nou zo zeker dat er sprake van klimaatverandering is???
-En waarom zou het me wat kunnen schelen? Er zijn veel ergere dingen aan de hand!

Dat zijn belangrijke vragen. Als je je begint te verdiepen in klimaatverandering dan ontdek je echter dat het niet zo relevant is je er wel of niet in gelooft*, als je er maar mee bezig gaat. En dat er heel veel urgentere problemen zijn op deze aardbol, betekent nog niet dat ze ook belangrijker zijn.

 

*) waarom je ervoor echter kiest om 99% van de wetenschappelijke concensus te negeren is een intrigerend onderwerp, waar een volgende blog op in zou kunnen ingaan...

Als je bekend bent met tijdmanagmenttechnieken, dan weet je dat we allemaal de neiging hebben om achter urgente zaken aan te rennen waardoor belangrijke zaken achterop raken. Deze achtergestelde zaken worden op hun beurt ineens urgent, waardoor belangrijke....enfin, je begrijpt het wel. Wellicht ken je zelfs de zand, steentjes en grote kei theorie. Die kun je ook op klimaatverandering toepassen: 

First things first dus, het bespaart je een hoop ellende. Maar zeggen is makkelijker dan doen. 

Iets aan klimaatverandering doen is een beetje zoals het beslissen welke van de vele woekerende planten in je achtertuin eerst aan te pakken. Die klimaatwoekerplant achter in de tuin wordt nogal overschaduwd door de ISISwoekerplant die steeds dichterbij lijkt te komen. Om maar niet te spreken van de vluchtelingenwoekerplant, die zich al naar binnen heeft gewerkt via een gleuf in de tuindeur.... 

Je weet dat de snelle optie, namelijk het bovengronds neermaaien van de bladeren, weinig uitricht. Je zag het bij je rechterbuurman, die kreeg er nog harder woekerende planten voor terug... Je weet ook dat iedereen met woekerplanten kampt in deze buurt. Niemand lijkt de oplossing gevonden te hebben. Je schuift het dus voor je uit. Maar het moet eens gaan gebeuren. Eens prik je tóch die ene zaterdagochtend en pak je je schop. 

De woekerplanten blijken innig verstrengeld te zijn; dit wordt een hele klus. Zeg maar vaarwel tegen je weekend. Maar je hebt ook iets anders gezien. Een kleine paddestoel, ogenschijnlijk ongevaarlijk, blijkt via zijn ondergrondse draden de wortels van je woekerplanten aan te tasten. Als je niet had gegraven, had je dit niet geweten. 

Maar één paddestoel is niet genoeg. Je informeert dus bij je linkerbuurvrouw om wat sporen voor nieuwe soorten en ook je rechterbuurman heeft er enkele, op de plekken waar ie niet heeft getegeld dan. Maar voor een grotere diversiteit moet je eigenlijk de buurt in, met mensen praten, in hun achtertuinen kijken en samen bedenken hoe je met z'n allen kunt streven naar mooie, woekervrije tuinen. 

De zaterdagochtendklus is veranderd in een buurt-tuinierproject. Het neemt veel meer tijd in beslag dan je eerst had gedacht. Maar dat vind je helemaal niet erg. Het leuke is namelijk dat het ook nog ontzettend gezellig is. Naast tuinieren zijn er de nodige borrels. Je ontmoet buren zo gedreven en geinspireerd waarvan je niet eens wist dat ze er waren. Misschien neem je wel ontslag omdat je nu het gevoel hebt dat je met tuinieren veel meer kunt bereiken en ook gelukkiger wordt. Het voortkabbelende leven heeft een onverwachte wending genomen. 

Dus waarom zou je er niet mee aan de gang gaan?


Beelden gebruiken: dat mag!

Je bent vrij om bovenstaande tekeningen niet-commercieel te gebruiken, en alleen online, zolang je mijn beelden niet aantast (tekst, kleur en handtekening aanpassen) en mij noemt met link naar deze website (Anabella Meijer - www.kanai.nl) of mentiont via twitter met @Anabella_Kanai.