de-kloof.jpg

Pre Traumatische Klimaat Paniek

Ik leerde tijdens mijn onderzoek veel over nudgen, framen, verleiden en je inleven in mensen met andere waarden om gedragsverandering te bevorderen. Maar daarnaast ontwikkelde ik ook een eigen theorie, die later werd bevestigd door het werk van de Amerikaanse psychologe Renee Lertzman: klimaatverandering doet simpelweg te veel pijn. Omdat informatie slechts op een rationeel niveau wordt verstrekt en er geen rekening wordt gehouden met de emotionele impact ervan, kan angst, die ene emotie waar we allemaal het liefst zo ver mogelijk vandaan blijven, ongremd woekeren. Zowel ondergronds (ontkenning) als bovengronds (paniek).

Dit is een onderwerp dat tot nu toe onderbelicht is gebleven als het over klimaatcommunicatie gaat. En eentje die ik graag wilde oppakken. Vanuit mijn beroep en passie voor tekeningen. Hoe mooi zou het zijn om dit met grappige en ontroerende beeldverhalen te doen? Want weinig dingen helen zo als een verhaal waarin je jezelf herkent. En weinig dingen komen zo hard binnen als beeld.

Waarom doen we niet genoeg???

Drie jaar geleden werd ik gegrepen door klimaatverandering. Ik wist er altijd al vanaf, en het baarde me zorgen, maar het probleem verbleef veilig in de achtergrond van mijn geest. Door een samenloop van omstandigheden, zoals de Urgenda Klimaatzaak die gewonnen werd, een MOOC die ik volgde over klimaatverandering en nieuwe vrienden, besloot ik 'actief' te worden. Op mijn manier dan. Ik ging me inlezen en volgde colleges over Psychologie voor Duurzaamheid bij Impact Academy. Want, zo vroeg ik me af: waarom doen we zo weinig? 

Klimaatcommunicatie, ook een wetenschap

Wat ik namelijk altijd dacht, en veel mensen blijkbaar nog steeds, is dat vertellen hoe ERG het allemaal is wel genoeg reden is voor mensen om hun gedrag te (willen) veranderen. Het werkte toch bij mij?

*NOT*

Surprise, surprise, mensen blijken complex. En ik blijk niet per sé heel representatief. Met andere woorden: ABNORMAAL.
Moreel afwijkend gedrag, heet mijn 'conditie' officieel.

 
KanaiKlimaatlblog_PTKP.jpg

Een stripboek....maar dan anders

Een stripboek maken is leuk en aardig, maar ik wilde een boek maken dat echt gelezen zou worden. En een stripboek maken die in een stripboekenwinkel komt te liggen is dat nu eenmaal niet..... Hoe leuk mensen tekeningen ook vinden (geloof me, ik verdien er goed mee) stripboeken bereiken doorgaans geen groot publiek. Beelden en verhalen zijn echter zeer krachtige middelen om emoties te triggeren en je aan het denken te zetten. Veel meer dan een droge folder vol met feiten.

Een stripboek dus, die ook echt gelezen zou worden. Daarom wilde ik dat het een boek zou worden die gedragen zou worden door een bestaande behoefte. En die moet je onderzoeken. Mijn aanname was dat het boek kan helpen om 'klimaatgesprekken' mee te starten. En dat mensen uberhaupt klimaatgesprekken WILLEN starten. Hiervoor heb ik twee maanden lang vele gesprekken gevoerd met mensen die zich zorgen maken over klimaatverandering, hoe en of zij een klimaatgesprek aangaan en hoe ze zich voelen en gedragen onder de zwaarte van dit vraagstuk. 

herkenbaar? Misschien wilde jij liever wel een toetje...

herkenbaar? Misschien wilde jij liever wel een toetje...

Klimaatgesprek? Liever niet. Te deprimerend.

Al die open en mooie gesprekken hebben echter geleid tot het inzicht dat klimaatgesprekken zodanig taboe zijn dat mensen er vaak niet eens over willen beginnen. Het is ook nogal een kunst, om zo'n gesprek succesvol te voeren! En een boek weggeven werd als sociaal veel te riskant beschouwd... Het voelde een beetje als jehova's gedrag.

De interviews hebben ook geleid tot het inzicht dat er een groot verschil is tussen mensen die geisoleerd bezig zijn met klimaatverandering en mensen die collectief bezig zijn, en tussen mensen die zich op het probleem richten en mensen die zich op de oplossingen richten. Mensen die collectief actie ondernemen voelen zich veel krachtiger, en mensen gericht op oplossingen veel optimistischer (in de categorie open deur, maar toch).

Opzet: van een nadeel een voordeel maken

Mijn focus verplaatste zich dus. Het sociale taboe moest juist als kans gepakt worden! Dan maar geen gesprekken. Maar wel iets veel gavers! Een undercover guerrilla actie. Het idee ontstond om het boek anoniem te verspreiden en overal op te laten duiken. Met een prikkelende kaft die je zou uitnodigen om het te lezen en het vervolgens (anoniem) door te geven.

Ideeen moet je testen, dus ik toog met een concept van het boek naar de buitenwereld. Ik vertelde mensen over mijn idee en liet ze meekijken in mijn concept boek. Zo ontstond het idee om ansichtkaarten te maken en daar een anonieme guerilla actie mee te doen, als test.

_DSC5519rc_1.jpg
 
denhaag.jpg
delft-1.jpg
den-haag.jpg
amsterdam-1.jpg

Guerilla actie...geflopt.

De guerilla actie zou plaatsvinden op de dag van de duurzaamheid. De kaarten zouden achtergelaten worden in koffietentjes met veel hipsters, want ik was wel op zoek naar een geinteresseerde doelgroep. Op de kaarten was een prikkelende tekst geplaatst, die de lezer zou leiden naar deze website om feedback over het project te geven. 

Met honderd mensen verspreidden we dus op 10 oktober 2017 bijna 800 kaarten door heel Nederland en Belgie. En een lol dat we hadden....Terwijl je een kopje koffie drinkt, kaarten stiekem achterlaten bleek aanstekelijk. "Mission accomplished, over!"

En toen wachtte ik.
En er gebeurde..............NIKS.
Okee, drie verdwaalde kaartvinders vonden hun weg naar de website. Een ervan een wetenschapsjournalist, dat dan weer wel.

Dat is niet echt een groots resultaat.... Wat enkele mensen al tegen me hadden gezegd bleek waar: mensen hebben het veel te druk om zomaar iets op te pakken in een café en er iets mee te doen.

 

Al doende leren: het podium op!

Maar ondertussen rommelde ik verder, en iets viel me op. Ik had op een paar plekken het verhaal over mijn stripboekproject verteld. Dat verhaal dat ik snel in elkaar had gezet met wat cartoons, bleek wél aan te slaan. Dus ik vroeg om meer podia om te oefenen. Via linkedin kwam ik pardoes terecht voor een publiek van 300 klimaatprofessionals.

De zaal was moe aan het einde van een lang programma, waarin er eerder een deprimerend verhaal over de noordpool was verteld. Mensen die dagelijks bezig zijn met klimaatverandering, maar toch waren ze enorm aangeslagen. En toen kwam het stripboekproject het podium op. Glimlachjes verschenen, er werd gelachen om de grapjes en aan het eind riep iemand zelfs 'Wohoooo!'. Na afloop stonden mensen tot laat rond mijn statafel om kennis te maken en me te complimenteren op het project.

"So inspiring!"       
"You made my day! 
"
By far the best talk, and I go to a lot of these conferences..."

 
"....and what I found ut is that...I'm a freak. I mean, just look at me!"

"....and what I found ut is that...I'm a freak. I mean, just look at me!"

De doelgroep

In de weken erna bleef ik complimenten krijgen van mensen die me hadden gezien, zelfs uitnodigingen om naar het buitenland te gaan om mijn verhaal te vertellen. Niet betaald ;) maar blijkbaar had het verhaal een snaar geraakt.....Visueel, met humor, optimistisch, en toch de shit benoemend. Kwetsbaar en toch hoopvol. Een gouden combinatie. En precies de combinatie die ik in het boek zélf wil realiseren.

Momenteel werk ik dus fulltime verder aan het boek en ben ik bezig met het nóg scherper krijgen van mijn doelgroep. Dit boek zal door velen gelezen worden, maar ik richt me vooral op de mensen die overtuigd zijn dat klimaatverandering gebeurt, die wel iets doen, maar die toch vooral pessimistisch zijn. Mensen die last hebben van schuldgevoel, of die denken dat ze 'niet genoeg doen'. Mensen die vinden dat het wel ERG veel opoffering vereist, om goed te doen. En daarom het heel ongemakkelijk vinden om hierover te praten met anderen.

En dat is jammer. Want als de voorhoede niet geinspireerd en optimistisch is dan.... nou ja, bedenk hoe goed de iPhone het had gedaan als elke hipster erover geklaagd had.

Mijn doel is om ervoor te zorgen dat mensen die zich afvragen hoeveel zin het allemaal nou heeft, weer de zin ervan gaan inzien. En zin krijgen. De lat ligt hoog...maar het kan. Daar ga ik voor!

Voel je je aangesproken als deze doelgroep? Neem dan contact op!

Of lees eerst de pitch voor het boek en neem dán contact op!

-Anabella Meijer, januari 2018


FAQ

Waarom een stripboek? Da's toch voor kinderen of nie?

In mijn werk als live tekenaar en cartoonist word ik uitsluitend ingehuurd door hele serieuze organisaties zoals de overheid, bedrijven en ngo's. Omdat zij inzien dat tekeningen, en een beetje humor, vaak helpen bij het communiceren van lastige kwesties. Ik ben de tel kwijt van alle grijze pakken die stonden te jubelen bij de door mij gemaakte tekeningen. Een stripboek zal dus best een groot publiek aanspreken! Vooral als het gaat over thema's waar mensen mee te maken hebben. Alleen niet als ie in de stripboekwinkel ligt...want daar komt bijna niemand.

Waarom een analoog boek??? We leven in de 21ste eeuw! Maak een viral video!

Digitaal is natuurlijk top, en ik maak ook zeker video's! Alleen...er is een probleempje. We leven allemaal in onze social media bubbel. Zeker met een onderwerp als klimaatverandering, is de kans dat je alleen medestanders bereikt enorm groot. Vandaar een ouderwets, fysiek boek. Maar misschien heb je wel gelijk, hoor.

Hoezo 'blij worden' van klimaatverandering?! Dit is een veel te belangrijk onderwerp!

Je hebt natuurlijk gelijk. Er is niet veel om blij over te worden als je het nieuws volgt. IJsschotsen breken af, koraal riffen sterven massaal uit, temperaturen stijgen, bosbranden gaan niet meer uit. Het boek gaat dan ook niet over vrijheid blijheid en de werkelijkheid negeren, maar over het geluk dat je vindt als je je angsten en boosheden durft los te laten en daar zingeving en verbondenheid voor in de plaats brengt. En over de energie die dan vrijkomt, om nog veel méér te kunnen doen.